• منزل مسکونی: خانه‌ای که فرد محکوم علیه در آن زندگی می‌کند و از نظر عرف و شرایط اقتصادی او مناسب باشد، از توقیف مصون است.
• اثاثیه منزل: وسایل ضروری زندگی مانند مبلمان، لوازم آشپزخانه و… که برای تأمین نیازهای روزمره فرد و خانواده‌اش لازم است.
• آذوقه: مقدار معقولی از مواد غذایی که برای تأمین نیازهای غذایی فرد و خانواده‌اش برای مدتی که معمولاً مواد غذایی ذخیره می‌شود، کافی باشد.
• وسایل کار: ابزار و تجهیزات مورد نیاز برای کار و امرار معاش افراد شاغل مانند کشاورزان، کارگران و… که برای تأمین معاش خود و خانواده‌شان ضروری است.
• تلفن: یک دستگاه تلفن برای ارتباطات ضروری فرد محکوم علیه.
• اجاره بها: مبلغی که فرد مستأجر به موجر پرداخت می‌کند، به شرط آنکه پرداخت این مبلغ برای او مشکل ایجاد نکند و مسکن اجاره‌ای برای او ضروری باشد.

تشخیص اینکه کدام اموال مشمول مستثنیات دین هستند، به عهده دادگاه است و دادگاه با توجه به شرایط هر پرونده و عرف جامعه تصمیم‌گیری می‌کند.هدف از تعیین مستثنیات دین، جلوگیری از بی‌خانمانی، بی‌کاری و محرومیت افراد از حداقل امکانات زندگی است. به عبارت دیگر، قانونگذار با تعیین این اموال، به دنبال حفظ کرامت انسانی افراد و جلوگیری از تشدید مشکلات آنها در شرایط دشوار مالی است.